ਅੰਗ 956
ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀRaag: ਰਾਗੁ ਰਾਮਕਲੀ
Author: mÚ 1, mÚ 3
Verses: 50 lines on this page
ਸਚੁ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਵੈ ਨਾਹੀ ਸੀਤਾ ਕਦੇ ਨ ਪਾਟੈ ॥
But the Truth does not grow old; and when it is stitched, it is never torn again.
ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੋ ਸਚਾ ਤਿਚਰੁ ਜਾਪੀ ਜਾਪੈ ॥੧॥
O Nanak, the Lord and Master is the Truest of the True. While we meditate on Him, we see Him. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
First Mehla:
ਸਚ ਕੀ ਕਾਤੀ ਸਚੁ ਸਭੁ ਸਾਰੁ ॥
The knife is Truth, and its steel is totally True.
ਘਾੜਤ ਤਿਸ ਕੀ ਅਪਰ ਅਪਾਰ ॥
Its workmanship is incomparably beautiful.
ਸਬਦੇ ਸਾਣ ਰਖਾਈ ਲਾਇ ॥
It is sharpened on the grindstone of the Shabad.
ਗੁਣ ਕੀ ਥੇਕੈ ਵਿਚਿ ਸਮਾਇ ॥
It is placed in the scabbard of virtue.
ਤਿਸ ਦਾ ਕੁਠਾ ਹੋਵੈ ਸੇਖੁ ॥
If the Shaykh is killed with that,
ਲੋਹੂ ਲਬੁ ਨਿਕਥਾ ਵੇਖੁ ॥
then the blood of greed will spill out.
ਹੋਇ ਹਲਾਲੁ ਲਗੈ ਹਕਿ ਜਾਇ ॥
One who is slaughtered in this ritualistic way, will be attached to the Lord.
ਨਾਨਕ ਦਰਿ ਦੀਦਾਰਿ ਸਮਾਇ ॥੨॥
O Nanak, at the Lord's door, he is absorbed into His Blessed Vision. ||2||
ਮਃ ੧ ॥
First Mehla:
ਕਮਰਿ ਕਟਾਰਾ ਬੰਕੁੜਾ ਬੰਕੇ ਕਾ ਅਸਵਾਰੁ ॥
A beautiful dagger hangs by your waist, and you ride such a beautiful horse.
ਗਰਬੁ ਨ ਕੀਜੈ ਨਾਨਕਾ ਮਤੁ ਸਿਰਿ ਆਵੈ ਭਾਰੁ ॥੩॥
But don't be too proud; O Nanak, you may fall head first to the ground. ||3||
ਪਉੜੀ ॥
Pauree:
ਸੋ ਸਤਸੰਗਤਿ ਸਬਦਿ ਮਿਲੈ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਚਲੈ ॥
They alone walk as Gurmukh, who receive the Shabad in the Sat Sangat, the True Congregation.
ਸਚੁ ਧਿਆਇਨਿ ਸੇ ਸਚੇ ਜਿਨ ਹਰਿ ਖਰਚੁ ਧਨੁ ਪਲੈ ॥
Meditating on the True Lord, they become truthful; they carry in their robes the supplies of the Lord's wealth.
ਭਗਤ ਸੋਹਨਿ ਗੁਣ ਗਾਵਦੇ ਗੁਰਮਤਿ ਅਚਲੈ ॥
The devotees look beautiful, singing the Praises of the Lord; following the Guru's Teachings, they become stable and unchanging.
ਰਤਨ ਬੀਚਾਰੁ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਭਲੈ ॥
They enshrine the jewel of contemplation within their minds, and the most sublime Word of the Guru's Shabad.
ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਦਾ ਆਪੇ ਦੇਇ ਵਡਿਆਈ ॥੧੯॥
He Himself unites in His Union; He Himself grants glorious greatness. ||19||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
Shalok, Third Mehla:
ਆਸਾ ਅੰਦਰਿ ਸਭੁ ਕੋ ਕੋਇ ਨਿਰਾਸਾ ਹੋਇ ॥
Everyone is filled with hope; hardly anyone is free of hope.
ਨਾਨਕ ਜੋ ਮਰਿ ਜੀਵਿਆ ਸਹਿਲਾ ਆਇਆ ਸੋਇ ॥੧॥
O Nanak, blessed is the birth of one, who remains dead while yet alive. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
Third Mehla:
ਨਾ ਕਿਛੁ ਆਸਾ ਹਥਿ ਹੈ ਕੇਉ ਨਿਰਾਸਾ ਹੋਇ ॥
Nothing is in the hands of hope. How can one become free of hope?
ਕਿਆ ਕਰੇ ਏਹ ਬਪੁੜੀ ਜਾਂ ਭੋੁਲਾਏ ਸੋਇ ॥੨॥
What can this poor being do? The Lord Himself creates confusion. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
Pauree:
ਧ੍ਰਿਗੁ ਜੀਵਣੁ ਸੰਸਾਰ ਸਚੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ॥
Cursed is the life in this world, without the True Name.
ਪ੍ਰਭੁ ਦਾਤਾ ਦਾਤਾਰ ਨਿਹਚਲੁ ਏਹੁ ਧਨੁ ॥
God is the Great Giver of givers. His wealth is permanent and unchanging.
ਸਾਸਿ ਸਾਸਿ ਆਰਾਧੇ ਨਿਰਮਲੁ ਸੋਇ ਜਨੁ ॥
That humble being is immaculate, who worships the Lord with each and every breath.
ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਅਗਮੁ ਰਸਨਾ ਏਕੁ ਭਨੁ ॥
With your tongue, vibrate the One Inaccessible Lord, the Inner-knower, the Searcher of hearts.
ਰਵਿ ਰਹਿਆ ਸਰਬਤਿ ਨਾਨਕੁ ਬਲਿ ਜਾਈ ॥੨੦॥
He is all-pervading everywhere. Nanak is a sacrifice to Him. ||20||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
Shalok, First Mehla:
ਸਰਵਰ ਹੰਸ ਧੁਰੇ ਹੀ ਮੇਲਾ ਖਸਮੈ ਏਵੈ ਭਾਣਾ ॥
The union between the lake of the True Guru, and the swan of the soul, was pre-ordained from the very beginning, by the Pleasure of the Lord's Will.
ਸਰਵਰ ਅੰਦਰਿ ਹੀਰਾ ਮੋਤੀ ਸੋ ਹੰਸਾ ਕਾ ਖਾਣਾ ॥
The diamonds are in this lake; they are the food of the swans.
ਬਗੁਲਾ ਕਾਗੁ ਨ ਰਹਈ ਸਰਵਰਿ ਜੇ ਹੋਵੈ ਅਤਿ ਸਿਆਣਾ ॥
The cranes and the ravens may be very wise, but they do not remain in this lake.
ਓਨਾ ਰਿਜਕੁ ਨ ਪਇਓ ਓਥੈ ਓਨੑਾ ਹੋਰੋ ਖਾਣਾ ॥
They do not find their food there; their food is different.
ਸਚਿ ਕਮਾਣੈ ਸਚੋ ਪਾਈਐ ਕੂੜੈ ਕੂੜਾ ਮਾਣਾ ॥
Practicing Truth, the True Lord is found. False is the pride of the false.
ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕੌ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਜਿਨਾ ਧੁਰੇ ਪੈਯਾ ਪਰਵਾਣਾ ॥੧॥
O Nanak, they alone meet the True Guru, who are so pre-destined by the Lord's Command. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
First Mehla:
ਸਾਹਿਬੁ ਮੇਰਾ ਉਜਲਾ ਜੇ ਕੋ ਚਿਤਿ ਕਰੇਇ ॥
My Lord and Master is immaculate, as are those who think of Him.
ਨਾਨਕ ਸੋਈ ਸੇਵੀਐ ਸਦਾ ਸਦਾ ਜੋ ਦੇਇ ॥
O Nanak, serve Him, who gives to you forever and ever.
ਨਾਨਕ ਸੋਈ ਸੇਵੀਐ ਜਿਤੁ ਸੇਵਿਐ ਦੁਖੁ ਜਾਇ ॥
O Nanak, serve Him; by serving Him, sorrow is dispelled.
ਅਵਗੁਣ ਵੰਞਨਿ ਗੁਣ ਰਵਹਿ ਮਨਿ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਆਇ ॥੨॥
Faults and demerits vanish, and virtues take their place; peace comes to dwell in the mind. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
Pauree:
ਆਪੇ ਆਪਿ ਵਰਤਦਾ ਆਪਿ ਤਾੜੀ ਲਾਈਅਨੁ ॥
He Himself is all-pervading; He Himself is absorbed in the profound state of Samaadhi.
ਆਪੇ ਹੀ ਉਪਦੇਸਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਤੀਆਈਅਨੁ ॥
He Himself instructs; the Gurmukh is satisfied and fulfilled.
ਇਕਿ ਆਪੇ ਉਝੜਿ ਪਾਇਅਨੁ ਇਕਿ ਭਗਤੀ ਲਾਇਅਨੁ ॥
Some, He causes to wander in the wilderness, while others are committed to His devotional worship.
ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਸੋ ਬੁਝਸੀ ਆਪੇ ਨਾਇ ਲਾਈਅਨੁ ॥
He alone understands, whom the Lord causes to understand; He Himself attaches mortals to His Name.
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ॥੨੧॥੧॥ ਸੁਧੁ ॥
O Nanak, meditating on the Naam, the Name of the Lord, true greatness is obtained. ||21||1|| Sudh||